Algorytmy na maturze z informatyki: co trzeba umieć zapisać
Najobszerniejszy dział arkusza i jednocześnie ten, w którym najłatwiej stracić punkty mimo działającego programu.
190
zadań w tym dziale
Dział obejmuje projektowanie algorytmu i jego zapis w formie, z której jednoznacznie wynika porządek działań: kroki iteracyjne i rekurencyjne, warunki zakończenia, operacje na tablicach i tekstach, przeszukiwanie i porządkowanie zbiorów. Wraca w dwóch postaciach: jako zadanie przy komputerze i jako zadanie opisowe na kartce.
Typowa strata punktu nie bierze się z błędnej idei, tylko z zapisu, który jej nie oddaje: brakuje warunku brzegowego, nie widać, co się dzieje przy zbiorze pustym, albo odpowiedź podaje wynik bez pokazania, jak się do niego doszło. Drugie źródło strat to pytania o koszt: uczeń zna algorytm, ale nie potrafi powiedzieć, jak rośnie liczba operacji wraz z rozmiarem danych.
Trzecia grupa to zadania, w których polecenie wymaga porównania dwóch podejść. Odpowiedź musi wtedy nazwać kryterium porównania, a nie tylko wskazać zwycięzcę.
Zadania maturalne z informatyki: algorytmy — co sprawdzamy w Twoim rozwiązaniu
Czy z zapisu wynika jednoznaczny porządek działań, razem z warunkiem zakończenia.
Czy rozwiązanie odpowiada na to, o co pyta polecenie: wynik, uzasadnienie czy koszt działania.
Czy przypadki brzegowe zostały obsłużone, a nie pominięte milczeniem.
Czego tu nie ma: treści zadań z arkuszy CKE, rozwiązań wzorcowych ani kluczy odpowiedzi. Ta strona opisuje własnymi słowami, czego dotyczy materiał i co sprawdzamy w Twoim rozwiązaniu. Zadania z arkuszy rozwiązuje się w aplikacji, po zalogowaniu.
Najczęstsze pytania
Jakie algorytmy trzeba znać na maturę z informatyki?
Podstawa programowa wymienia techniki: metodę połowienia, czyli dziel i zwyciężaj, podejście zachłanne, rekurencję i programowanie dynamiczne, a do tego porównywanie algorytmów pod względem kosztu. W zakresie mieszczą się między innymi algorytm Euklidesa, wyszukiwanie binarne, sito Eratostenesa, jednoczesne szukanie minimum i maksimum, sortowanie przez scalanie, schemat Hornera i szybkie potęgowanie, a z prostszych sortowań bąbelkowe, przez wybór i przez wstawianie. Część z nich trzeba zaprogramować przy komputerze, część opisać albo przeanalizować na kartce.
Jak obsłużyć przypadki brzegowe w zapisie algorytmu?
Nazwij je w zapisie wprost, zamiast liczyć, że wynikają same. Sprawdź, co algorytm robi przy pustym zbiorze danych, czy pętla obejmuje pierwszy i ostatni element i czy w warunku ma stać nierówność ostra, czy nieostra. Wartość startowa też bywa przypadkiem brzegowym: maksimum zaczynane od zera da zły wynik, gdy wszystkie liczby są ujemne. W algorytmie rekurencyjnym przypadkiem brzegowym jest warunek stopu, bez którego wywołania się nie kończą.
Za co przepadają punkty w zadaniach z algorytmów?
Przy komputerze najczęściej za wynik, który nie trafia tam, gdzie trzeba. Program wypisuje dodatkowe komunikaty albo inną liczbę wierszy, niż każe polecenie, a odpowiedź w pliku wyników nie ma przed sobą numeru zadania. Brak pliku z komputerową realizacją oznacza brak rozwiązania. Na kartce punkty giną na zapisie, który nie oddaje pomysłu, i na pytaniach o koszt, gdy odpowiedź nie mówi, jak liczba operacji rośnie wraz z rozmiarem danych.